رفتگان ( غزل )

دیـر مـانـدی و دور ز کـاروان مـا رفـتیـم
انـگـار ؛؛ نــبــودیـــم و سَـــرِ زا رفــتـیــم
ایـنـبـار سـپـر ، سـینـۀ خـونـیـنِ مـاسـت
پـیـشــواز گـلـولــه‌هـا ، پـذیــرا رفـتـیــم
جـنگیـدن اگر صـحنـۀ زیـبایی نـیست ..
پـیـشـوا هـمگـی ، شـوقِ تـمـاشـا رفـتیـم
بـا رویِــشِ خـارِ سـتـم هـمـچــون لالــه :
آزاده بِــرُسـتـیــم و شــکـوفــا رفــتـیــم
دیــوارِ هـراس و تـرس فـروریـزی کـرد !
بـر بـیــتِ جـفـا ، بــدونِ پــروا رفــتـیــم
جـانـباخـتـه داد هـدیـۀ هستی ، لـیکـن :
مـا هـم هـمــه بـا مـردن آنــهـا ؛ رفـتـیــم
رویـایِ مـن ایـن بـوده تـو بـیـدار بـاشـی
واه ؛ بـر واشـدنِ دیـدۀ تـو ..! وارفـتـیـم
غـارتــگـرمـان بــوده شــرافــت ، بَـه‌بَـه !
بِـهـنـود جـهـانـیـم که بـه یـغـمـا رفـتـیـم
آزادی رَهَـش ، بـهـای سـنـگـیـنـی داشـت
نـیکبخـت تـر از آنـیـم رَهِـمان را رفـتیـم
دوران ؛؛ بـسـی سـنـگـدلـی بـا مـا کــرد !
چـرخــیــد مــدار و بـی مــدارا رفـتـیــم
سـرمـایـۀ ما دلـخـوشـیِ کـوچـک بـود ..
شد حسرت و در سختی و تنـگنا رفتیـم
باخشکیِ‌چشمِ‌خویش‌واشـکی‌پیشکش :
مـیـهـمـانـیِ چـشـمــه‌هـای دریـا رفـتـیـم
امــروز بــیـا اَرج بِــنَــه تــا هـسـتـ‍یــم ..
یک مـرتـبـه بـینـی شـده فــردا ، رفـتیـم
بـر تـخـتـۀ تـنــهـایـیِ مــا بـنْــویـسیــد :
تـک زاده شـدیـم و تـک و تـنـها رفـتیــم
رفتگان
یزدان_ماماهانی
آغازسرایش۱۲_۱۱_۱۴۰۴
اتمام‌سرایش۱_۱۲_۱۴۰۴
جستار_چکامه_سوگ‌آلود
مفعول_مفاعیل_فعولن_فعلن
_گیـــتار بـی‌تــــار_